annetje
OZ Medewerker
Hellup, er zit een vogelspin in Max!
Vaak wordt op dit forum de vraag gesteld of iemand weet wat voor krab er getoond wordt.
Meestal wordt er dan gevraagd naar haar,
zijn ze harig dan zijn ze per definitie kennelijk onbetrouwbaar en wacht hen een hachelijk lot.
Nou waarde er al enige tijd een spook rond in Max.
Regelmatig werden koraaltjes van hun rots geworpen en de dader lag op het welbekende kerkhof.
Een spook in Max?
Wel een verlegen spook.
Af en toe ving ik een glimp van een harige poot op.
Of zag ik een teerzwarte schaar van achter een steen vandaan komen.
Harige poten en ook nog zwart!!!??
Woah, dat beloofde niet veel goeds.
Aan de andere kant was ik eigenlijk wel blij dat hij zo schuw was,
zo zouden alle vangpogingen vrijwel zeker op niets uitlopen en hoefde ik ook
geen verschrikkelijke beslissingen over zijn lot te nemen.
Dan maar af en toe de bak weer opbouwen.
Allengs werd het spook wat tammer,
en op een goede dag stond ik oog en oog met hem.
Beiden hielden we de adem in,
ons bewust van dit grootse moment van ontmoeting.
Het was ontroerend hem zo helder te zien.
We wisten beiden zeker dat hij gewoon bij Max hoorde zoals Max bij hem.
Sindsdien is iedereen opgetogen als ik vertel dat ik hem weer even gezien heb,
onze verlegen vogelspin.
En die grote zwarte schaar?
Die zie ik met subtiele nauwkeurigheid hele kleine algjes plukken.
Vaak wordt op dit forum de vraag gesteld of iemand weet wat voor krab er getoond wordt.
Meestal wordt er dan gevraagd naar haar,
zijn ze harig dan zijn ze per definitie kennelijk onbetrouwbaar en wacht hen een hachelijk lot.
Nou waarde er al enige tijd een spook rond in Max.
Regelmatig werden koraaltjes van hun rots geworpen en de dader lag op het welbekende kerkhof.
Een spook in Max?
Wel een verlegen spook.
Af en toe ving ik een glimp van een harige poot op.
Of zag ik een teerzwarte schaar van achter een steen vandaan komen.
Harige poten en ook nog zwart!!!??
Woah, dat beloofde niet veel goeds.
Aan de andere kant was ik eigenlijk wel blij dat hij zo schuw was,
zo zouden alle vangpogingen vrijwel zeker op niets uitlopen en hoefde ik ook
geen verschrikkelijke beslissingen over zijn lot te nemen.
Dan maar af en toe de bak weer opbouwen.
Allengs werd het spook wat tammer,
en op een goede dag stond ik oog en oog met hem.
Beiden hielden we de adem in,
ons bewust van dit grootse moment van ontmoeting.
Het was ontroerend hem zo helder te zien.
We wisten beiden zeker dat hij gewoon bij Max hoorde zoals Max bij hem.
Sindsdien is iedereen opgetogen als ik vertel dat ik hem weer even gezien heb,
onze verlegen vogelspin.
En die grote zwarte schaar?
Die zie ik met subtiele nauwkeurigheid hele kleine algjes plukken.