mijn lange afstandsrelatie met Max.

[annetje]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

Heb vrijdag natuurlijk wel even wat boodschappen gedaan bij MWS.
Bijgaand een overzichts foto.
Ik ben nog steeds erg onder de indruk van al die felle kleuren, maar vind het zoals ik het nu heb opgesteld geloof ik té contrasterend.
Nog eens even aanzien. Ik overweeg de lobophyllia rechts onderaan te plaatsen, kijken of dat visueel wat meer rust geeft. Op zijn plaats kan dan misschien ooit eens een mooie kokerworm komen. Dat lijkt me wel subtiel.
Voorlopig heb ik even genoeg koralen. Er is nog wel wat plaats, met name helemaal bovenaan, maar ik wil even pas op de plaats maken. De koralen die ik al heb mogen rustig uitgroeien, eens kijken of het een organische geheel kan worden. Dan zie je vanzelf wat er nog bij moet komen. Een koralentuin leg je niet zomaar aan.

 

[Gwindor]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

hele mooie lobo !
Ziet er allemaal goed uit. zeer zeker een geslaagde start he !

 

[KingWilla]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

Beste Annetje,

Ik wil je even complimenteren voor je interessante, leerzame en leuk geschreven dagboek!!! Vanavond heb ik deze van begin tot het eind doorgelezen. Dit geeft mij zeker meer ideeën voor mijn eigen RSM250 (ik zit net 2 weken in het stenen tijdperk) en geeft mij een beeld van wat mij nog te wachten staat.

Ik blijf je zeker volgen.....en mogelijk heeft je dagboek mij net dat zetje gegeven om er zelf ook een bij te houden.:biggrin:

Groeten,
Arjen

 

[JanWillem & Helene]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

Hallo Annetje

Ook ik vind dat je het allemaal leuk kan vertellen.
Je bak staat er mooi bij en je hebt een mooie selectie koralen. Ik hou wel van al die kleuren


Groeten Helene

 

[JG2480]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

Annetje jij zouw een roman moeten schrijven. De manier waarop jij alledaagse saaie dingen op zo een sensationele manier kan neerpennen en verwoorden dat moet een killerboek worden. No doubts!:biggrin:

 

[Mandy en Johnny]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

hoe doet die lobo)hersenkoraal) het erg mooi wil ik ook graag maar jij heb ook geen kalkreactor of wel . gr johnny

 

[annetje]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

Hoi allen die gereageerd hebben in en op mijn dagboek.
Leuk dat jullie dit dagboek volgen en dank voor alle complimenten.
Uit de reacties te merken zijn jullie onder de indruk van mijn lobophyllia.
Ik heb daar zelf niet zoveel aandeel in gehad hoor.
Ze is gewoon degene die ze is: zichzelf.
Ze woont pas sinds kort bij mij, hiervoor is ze gewoon goed verzorgd bij MWS.
Zelf doe ik niets bijzonders, ze krijgt momenteel 5 uur licht per dag, om de twee weken een emmertje Oosterscheldewater. Wekelijks voeg ik wat schepjes calciumchloride, magnesium en mangaan toe, afhankelijk van de metingen.
Bijgaand nog twee afbeeldingen van haar zoals ze er zondag bij lag. En maar hopen dat ze vrijdag nog net zo mooi is.

 

[annetje]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

En wat te denken van deze wilde jongen, de Catalapyhllia jardinei, in het engels ook wel genoemd: 'elegance coral'. Hij heeft zeker iets elegants.
Zijn tentakles doen me een beetje denken aan kleine beentjes, elk eindigend in een mooi paars balletschoentje.
Ook een felle jongen; toen Tom hem oppakte viel hij meteen aan. Indrukwekkend gezicht.
In mijn koralenboekje (the super simple guide to corals, James W. Fatherree) lees ik dat hij zij tentakels wel 30 cm lang kan maken! Daarmee zou hij in staat zijn menig visje te vangen.
Nou gaan er in mijn bak kleine verlegen visjes wonen, ga nog eens overleggen of deze mintgroen met paarse jongen geen net gaat spannen om voor zijn ontbijt te zorgen. Wordt vervolgd.

 

[Dominique]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

Hoi Annetje, jouw vertelkunst nodigt me telkens uit om je dagboek te lezen en te volgen
Ik ben beneiuwd hoe de Catalapyhllia jardinei het gaat doen. Het is niet het gemakkelijkste koraal en jouw bak is nog jong. Maar het is inderdaad een prachtkoraal. Ik hoe ervan, echter kan ik hem niet in leven houden.
Succes ermee
Grtjs
Dominique

 

[annetje]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

Hoi Dominique,
Ja, daar staat een spannend koraal, dat vind ik ook wel een beetje.:biggrin:
Bij de opstart van mij Max heb ik voor me zelf een belangrijk uitgangspunt geformuleerd, ik wilde niet aan de gang met diertjes of visjes waarvan je van tevoren al kan aanzien komen dat het bijna zeker verkeerd gaat aflopen in een Max. En aangezien de literatuur (en ook dit forum) over bijna alles verschillende meningen heeft heb ik in het begin besloten me bij één adviseur te houden, nou ja eentje, eigenlijk twee: Ton en Tom van MWS.
Zij helpen mij bij mijn opstart, ik hou me aan hun adviezen ondanks het feit dat ik op dit forum weinig leden een dergelijke weg zie bewandelen. Het aardig is dat je dan toch succesjes behaalt, als ik alleen al kijk naar de beperkte algengroei.
Wat betreft de koralen; hier heb ik nog niet zoveel verstand van, ik heb wel een aantal boeken gelezen waaronder het boek van Anthony Calfo.
Maar zonder ervaring kan je niet alles wat je leest goed plaatsen.
Daarom ga ik in gesprek met Ton en Tom.
Die stellen vragen, wat vind ik mooi, wat niet.
Zo kwamen we tot de eerste grote schifting: lederkoralen en steenkoralen proberen elkaar het leven onmogelijk te maken door inzet van hun chemische wapens, die passen niet samen in Max. Dus geen lederkoralen.
Ik sta bij hun koralenbak, en wijs de koralen aan die me aanspreken. Als Tom dan zegt: die zou ik niet in jouw bak zetten, dan laat ik dat koraal zonder meer staan. Hoe mooi dan ook. rofl
Zo is de Catalaphyllia mee naar huis gegaan. -juichen
Ik weet het, het was vroeger een stevig koraal dat met gemak kon worden gehouden, en ineens kwam daar op onbegrepen wijze verandering in. Wat men ook deed, dit prachtige koraal ging helaas dood. Tom vertelde dat Eric Borneman hier een groot onderzoek naar heeft gedaan. Het is terug te vinden op internet_mail. Samenvattend: het blijkt zo te zijn dat de koralen verkeerd werden verpakt waardoor hun poliepen scheurden. Met name de koralen die in Indonesië werden verzameld werden vervolgens besmet met een bacterie en gingen uiteindelijk ten onder bij de (ervaren) liefhebber.
Mijn elegante Cataphyllia is een Aussie, komt uit Australië, een ander verhaal. Hij is als het goed is stevige knaap en ik hoop lang van hem te blijven genieten.
Maar spannend blijft het.

 

[annetje]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

Het zeewaterwinkellokdoosje.
Zeewaterwinkels hebben een vaste stroom klanten.
Maar vanzelfsprekend is dat niet.
Klandizie moet onderhouden worden. Daar hebben ze iets voor bedacht, een lokmiddel. Aankondigingen van wat komen gaat, hoe uitzonderlijk de nieuwe waar wel niet is, vaak vergezeld van afbeeldingen. En het werkt, net als de hengelaarsvis met zijn lok-zwabbertje zijn etenswaar binnen bek-bereik weet te lokken.
Zo ook mijn eigen hofleverancier, die zette donderdag een berichtje op het forum, inderdaad met foto’s.
IJverig bekeek ik de een na de ander, heel veel blauwe hertengeweitjes. Eerlijk gezegd vond ik ze allemaal erg op elkaar lijken en de schoonheid ontging me nog.
Dat kon je niet van iedereen zeggen. Vele zeewatermannen hadden natuurlijk gezien dat er hier diamantjes op het grindpad lagen. Ik zelf zag iets wat me erg boeide, een lichtblauw schijfje met groenige plukjes. Het stond twee keer zijdelings op de foto, kennelijk niet mooi genoeg om het middelpunt te mogen vormen. Zou ik het weten te bemachtigen?
De volgende dag was het een soort van druk in mijn zeewaterwinkel.
Een aantal zeewater mannen stond geïnteresseerd naar de koralenbak te kijken. Ik probeerde een professionele blik te trekken en keek ook naar de bak. Waar keken ze naar? Wat zagen ze?
Er kwam weer een zeewaterman binnen, beroemd om zijn prachtige bak. Hij had geen aandacht voor de omgeving, ging gericht op zijn doel af, dat ene koraal, daar keek hij naar. En hij keek nog eens. En nog eens. Onopvallend probeerde ik mee te kijken, waar keek hij naar? Ineens zag ik een subtiele verandering in zijn lichaamstaal, op introverte wijze ging hij stralen, een naar binnen gerichte vreugde werd merkbaar. Het besluit was genomen, het koraal wisselde van eigenaar.
Tot mijn opluchting stond mijn eigen wensje nog in de bak, en nog twee mooie stukken.
Ook mijn steenkoraaltjes kregen een drijvertje onder hun voet bevestigd, zodat ze op hun kop mee naar huis konden.
Ook ik ging trots op weg naar Max met mijn roze takkenbosje, een eland en een zeephoudertje. Die plechtige belofte die ik eerder deed, voorlopig even geen koraaltjes meer, was gebroken, maar ach, such is life.

 

[annetje]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

Een steek onder water.
Hoe een grensconflict leidt tot een verhuizing.
Een klein Australisch hoekje had ik gemaakt, op de laagste richel lag het Jasmijn koraal, een verdieping hoger het flower koraal, de Catalaphyllia. Aangezien ik gelezen had dat het Jasmijnkoraal de chemische aanvallen van de Catalaphyllia met gemak kon verdragen durfde ik dat wel aan. Bovendien was er de nodige afstand tussen beiden.
Maar ja, toen ging het licht aan.
Dan nemen deze koralen ongekende vormen aan. Ze raken verstrikt in elkaars vaarwater. Ze raken elkaar aan. Onder het licht blijft van die ruime afstand tussen deze Australiers blijft niet veel over, niets zelf.
Ik was getuige van een aanval van de Catalaphyllia. Met een van zijn paarse voetjes stak hij de Jasmijn, hij bleef er zelfs aan vastkleven.
Haastig probeerde hij zijn voetje terug te trekken, maar het Jasmijn zat vast, muurvast. Ze kwam tentvormig mee naar boven. De Catalaphyllia bleef trekken, net zolang tot het Jasmijn losschoot en met een brandwond achterbleef. Het gebied in de buurt van de steek nam een paarsige kleur aan en leek wat te verschrompelen. Vandaag heb ik Australië in tweeën gedeeld, de Jasmijn ligt nu voor de spons. Grappig is dat ze daar prachtig ligt, ze geeft een mooie dieptewerking aan de blauwe. En de Catalaphyllia heeft nu alle ruimte.
Hieronder plaatjes van een witte stip, de brandwond op de Jasmijn. Het tweede is de Jasmijn op haar nieuwe plaats. En dan overzichtsfoto’s van de nieuwe indeling.

 

[annetje]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

You win some, you loose some.
Week 14 van de opstart; perikelen van deze week.
- Mijn druifjeskoraal had weer eens de benen genomen, had zich goed verstopt onder het rif. Mijn pogingen om hem er met een tandenborstel onder vandaan te zwiepten werkten helaas averechts, de brocolli lag nu echt onbereikbaar.
Twee opties zag ik: 1. Laten liggen en maar zien wat er zou gebeuren. 2. Het rif maar weer eens ontmantelen. Toch maar voor optie 2 gekozen, het is tenslotte dierendag. Stom is dat toch dat je die paar stenen nooit meer precies op de zelfde manier terug kan leggen. Weer ietsjes anders dus. Het druifjeskoraal lijkt er overigens wel bij te varen, heeft hij eindelijk zijn plek gevonden? Hopelijk is hij nou standvastig.
Tot nu toe plak ik niets vast. Als ik bezig ben met de compositie van de koralentuin dan gluur ik door mijn wimpers. Op deze manier zie ik goed hoe de kleurvlakken zich verhouden en kan je de diertjes zo nodig verhuizen. Maar dan moet je ze nog wel kunnen verplaatsen!
- Weer twee bolletjes valonia ontdekt, een heb ik er op weten te zuigen, de ander wel losgepeuterd maar voor ik hem te pakken had verschool hij zich, onzichtbaarvoor mij. Een - nul voor de Valonia.-Huilen
- De blauwe spons heeft een witte plek, eens afwachten of dat zich wil beperken, de rest van de spons ziet er prima uit.
- Ik had me voorgenomen om de onderrand van de bak eens van zijn algen te ontdoen, daar kom ik met de magneet namelijk niet bij. Tot mijn verbazing was het helemaal schoon! Mijn zelfreinigende oven is er niets bij.
Waterwaarden:
T: 25.6
SG: 1.0225
PO4: <0.03
KH: 7
pH: 8.15
NO2: 0
NO3: 5
Mg: 1320
Ca: 400
Naar schatting gebruiken de koralen en coralinaealgen nu ongeveer 25 mg Ca per week.
Weer 15 minuten licht toegevoegd, zit nu op 6 uur en een kwartier.
Op naar week 15!

 

[darkyduck]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

Hoi Annetje,

allereerst mijn bewondering en dank voor je mooie dagboek. Ik heb zelf nu 1 week een rsm 250 draaien (5 dagen steen). Ik heb erg veel geleerd van je dagboek.

Ik denk niet dat ik jouw engelengeduld kan uitoefenen maar je aanpak en resultaat inspireren me wel om alles goed en rustig aan te doen.

Naast je aanpak en resultaat bewonder ik je foto's ook enorm. Ik wil mijzelf ook toeleggen om wat foto's en filmpjes te maken van mijn bak (wanneer hij er toonbaar uitziet )
Kan je mij vertellen wat voor camera, lenzen en setup je gebruikt?

Verder: Succes met je spons en ik zal je dagboek zeker blijven volgen!

Groeten Taroen

 

[annetje]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

Hoi Taroen,
Wat leuk dat je ook met een RSM bent begonnen.
Heb je geen zin om ook een dagboek te starten, dan kunnen we jouw avonturen volgen.
Tja, dat geduld. Het is niet geduld om het geduld, er moet telkens een reden achter zitten, anders heeft het geen nut. Maar als je de reden weet, dan is geduld goed op te brengen. Bovendien verveel ik me geen moment. Alleen al met een vergrootglas maak je zoveel mee. We vechten er om.:biggrin:
Even terug naar jouw vraag; ik gebruik een Canon 350 D samen met een macro lens van Canon, een 60 mm. En niet te vergeten: een goed statief, dat gebruik ik altijd.
Succes.

 

[annetje]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

Onverwacht bezoek.
Het is nooit helemaal zeker wanneer we Max met een bezoek zullen vereren, zich voorbereiden kan hij dan ook niet. Zijn lampjes had hij dan al enige tijd uit gedaan toen ik met de honden door het donker binnen kwam stommelen.
Het eerste wat ik doe als ik het huis binnentreedt is luisteren, luisteren of ik hem nog hoor. Maxsje’s vertrouwde brom was er gelukkig nog. -juichen
Snel een eerste check.
Maar dan, de lobophyllia.
Daar waar het rood over gaat in groen had hij zich geopend. Door deze rand staken talloze witte poliepen. Het leken wel ogen op steeltjes, zoals je die bij de gewone landslak ziet. Fascinerend, dit nachtgezicht van deze rode. Zodra ik het licht aandeed voor een plaatje trok hij zich schielijk terug, alsof hij betrapt was.rofl

 

[darkyduck]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

Hoi Annetje, weer een schitterende serie foto's

Een macro lens stond al een tijdje op mijn verlanglijstje, dus dit is een goed excuus om er één aan te schaffen photopic

Een dagboek? Hmm, misschien, ik ben zelf niet zo'n schrijver Maar het is wel een goede plek om feedback te verkrijgen over aanpak en waterwaarden natuurlijk....

Keep up te good (photo)work :goed:

 

[Mandy en Johnny]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

waarschijnlijk heeft je lobophyllia honger. hij is wel super mooi

 

[annetje]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

Of hij honger heeft weet ik niet. weet-het-niet
Het is normaal gedrag dat hij deze tentakeltjes in de nacht uitklapt.
Dit kan hij ook doen als hij voedsel aangeboden krijgt.
Op zich moet hij voldoende voeding (suikers) kunnen krijgen die worden geproduceerd door de zoöxanthellae, dus hij kan leven van het licht!
En inderdaad, actief voeren doe ik niet, maar er zwemt voldoende klein grut rond. Dus als hij even zijn best doet met zijn tentakeltjes kan hij zijn honger stillen.

 

[annetje]

Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.

De mensch die kiest een visch.rofl
Over het kiezen van vissen, fantasie en het inroepen van hulptroepen.
Ooit moeten er natuurlijk visjes in Max.
Hij is niet voor niets in huis gekomen.
Ik vind vissen prachtig, vooral de zeewatervissen, dat zal geen verassing zijn.
Ze lijken wel kunst, of zomaar bedacht door iemand met veel fantasie. Ik lijk te vallen voor vissen die niet in Max passen, vooral trekkersvissen, fabelachtig. Met open mond kijk ik naar afbeeldingen van deze juweeltjes.
Maar even pas op de plaats maken, groter dan Max wil ik niet.
Geen trekkersvissen dus. Ik kan ook de weg kiezen die velen nemen; er lijkt een patroon bij de aanschaf van de eerste vissen, eerst de bak en hopla; even later zwemt er een Henkie, een gele dokter en natuurlijk een anemoonvisje rond. Enne…een heel klein Picassootje.
De verleiding snap ik heel goed, het is bijna een reflex die niet te weerstaan is. Maar geen dokter of een Picasso in Max. :biggrin:
In mijn fantasie zou Max een bak moeten worden waar altijd iets zou gebeuren, liever met meerdere kleine visjes dan een paar grote. Aangezien ik wel weet wat ik mooi vind maar onvoldoende kennis heb om te weten of het wel bij elkaar past bedacht ik dat ik maar eens hulptroepen moest inschakelen.
Aan Tom Verhoeven van MWS heb ik gevraagd of hij een voorstel wilde schrijven voor de bezetting van Max. Aan een aantal voorwaarden moest worden voldaan.
Ten eerste moeten de visjes droogvoer accepteren.
Ten tweede is interessant gedrag zeer gewenst.
De laatste voorwaarde was dat ze vreedzaam zijn.
Ik was opgetogen dat Tom zo’n lijst wel wilde bedenken. Na verloop van tijd kreeg ik een prachtig voorstel voorzien van foto’s, compleet met alternatieven. Het aardige is dat Tom ondertussen kennelijk heeft opgepikt welke vissen mij aanspreken.
Bovendien een mooie verdeling heeft gemaakt van vissen die in de onderste, de midden en de bovenste laag leven. Velen van hen hebben behoefte aan schuilruimte, daar heb ik Max al op ingericht. Als ik nu naar Max kijk dan zie ik in mijn fantasie de visjes al bijna zwemmen.
Vorige week het eerste visje besteld. Je kan dan kiezen welke maat, op advies van Tom no. 2! Het is grappig genoeg het allereerste zoutwatervisje dat ik zag, nog voordat ik Max bestelde. Het allereerste visje waar ik als een blok voor viel.
De Visch die kiest een mensch.rofl