Zeewaterforum.info
U bezoekt ons forum als gast, wij zouden het leuk vinden als u zich registreert en aktief mee discussieert in de verschillende topics.
mijn lange afstandsrelatie met Max.
- Topicstarter annetje
- Startdatum
colaboy
Senior Forumlid
Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.
Duidelijk. Maar wat zijn dan de nitraat 'gebruikers'? De koralen ofzo?
Duidelijk. Maar wat zijn dan de nitraat 'gebruikers'? De koralen ofzo?
OP
OP
annetje
OZ Medewerker
Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.
@Hoi Manuel, dank voor je bericht. Zelf vind ik de koralen die Max nu huisvest prachtig. Bovendien begin ik geleidelijk aan meer en meer een beeld te krijgen over hoe ik het hebben wil. Lang wachten heeft zo zijn voordelen
.
Enne een boek uitbrengen, daar heb ik nog nooit over gedacht!:biggrin:
Maar je weet nooit wat de toekomst brengt.
@Hoi Ramon,
Bij nitraatgebruikers moet je uiteraard denken aan algen, maar ook aan lederkoralen, en ik meen dat de doopvont ook wel wat nitraat lust.
Er zijn op dit forum vele deskundigen die je daar vast wel wat meer over kunnen vertellen.
Mooie collectie koralen Annet!! Ook je manier van schrijven spreekt me aan...nooit aan un boek uitbrengen gedacht? :biggrin:
!!
@Hoi Manuel, dank voor je bericht. Zelf vind ik de koralen die Max nu huisvest prachtig. Bovendien begin ik geleidelijk aan meer en meer een beeld te krijgen over hoe ik het hebben wil. Lang wachten heeft zo zijn voordelen
.Enne een boek uitbrengen, daar heb ik nog nooit over gedacht!:biggrin:
Maar je weet nooit wat de toekomst brengt.
@Hoi Ramon,
Bij nitraatgebruikers moet je uiteraard denken aan algen, maar ook aan lederkoralen, en ik meen dat de doopvont ook wel wat nitraat lust.
Er zijn op dit forum vele deskundigen die je daar vast wel wat meer over kunnen vertellen.
OP
OP
annetje
OZ Medewerker
Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.
De hovenier
In het hart van het vogelnest huist een hovenier.
Een zachtaardige tuinman met een liefdevol hart.
Meestal is hij één met zijn behuizing,
te verlegen om ook maar één oogje op stelen even om de hoek te steken.
Wel is het rustige zwenken van zijn krabbenscharen waarneembaar.
Met deze zachte scharen verzorgt hij de poliepen, kamt hun haren.
Ook irrigatie hoort bij zijn wezen.
Zorgvuldig leidt hij het zoute water in de juiste banen.
Af en toe heft hij zijn hoofd naar de hemel, zijn armen gespreid in een wijds, haast dramatisch gebaar.
Wat gaat er om in dit kleine kopje,
dit kleine wezentje dat ondanks zijn geringe afmetingen
zo’n diepe indruk op mij maakt?
Stille wateren hebben diepe gronden.
De hovenier
In het hart van het vogelnest huist een hovenier.
Een zachtaardige tuinman met een liefdevol hart.
Meestal is hij één met zijn behuizing,
te verlegen om ook maar één oogje op stelen even om de hoek te steken.
Wel is het rustige zwenken van zijn krabbenscharen waarneembaar.
Met deze zachte scharen verzorgt hij de poliepen, kamt hun haren.
Ook irrigatie hoort bij zijn wezen.
Zorgvuldig leidt hij het zoute water in de juiste banen.
Af en toe heft hij zijn hoofd naar de hemel, zijn armen gespreid in een wijds, haast dramatisch gebaar.
Wat gaat er om in dit kleine kopje,
dit kleine wezentje dat ondanks zijn geringe afmetingen
zo’n diepe indruk op mij maakt?
Stille wateren hebben diepe gronden.
Bijlagen
Laatst bewerkt:
OP
OP
annetje
OZ Medewerker
OP
OP
annetje
OZ Medewerker
Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.
De onderste steen boven.
Vandaag pas op vrijdag binnen.
Tja, en wat tref je dan aan?
Mijn nieuwe aanwinst waar ik zo hartstikke blij mee was, de porites, ligt op zijn rug op de bodem, zijn stand-steen naar boven gericht.
In die steen blijkt een holletje aanwezig zijn.
Vanuit dat holletje kijkt de rotsdraak mij triomfantelijk aan.:biggrin:
Woah! Mijn arme kokerwormpjes.
Snel de handen uit de mouwen om de porites weer rechtop op zijn oorspronkelijke plaats te zetten.
Maar dan blijkt dat de rotsdraak niet van plan is om haar nieuw veroverde grot te verlaten.
Schudden met het koraal leidt tot niets, en geduldig wachten werkt ook niet.
Even boven water houden evenmin.
De rots in de buurt van een ander grotje houden geeft haar gelukkig voldoende vertrouwen om haar nieuwe woonplaats te verlaten en de oversteek te wagen.
Het koraal stabiel neerzetten blijkt een hachelijke onderneming, een beetje wiebelige plek vind ik uiteindelijk.
Een kokerwormpje gluurt naar buiten, een hele opluchting.
Maar dan;
de rotsdraak doet een aanval,
ze wurmt zich onder het koraal,
hup haar nieuwe grotje weer in,
en hopla,
daar gaat het koraal weer naar beneden.
De dader is op heterdaad betrapt, de boef!
Een klein stukje extra steen leidt tot stabiliteit, bovendien blijft zo de opening van het grotje open en kan onze kleine draak naar binnen en naar buiten, want dat blijft ze toch willen.
De kokerwormpjes laten gelukkig hun kleuren weer zien, eind goed, al goed.
De onderste steen boven.
Vandaag pas op vrijdag binnen.
Tja, en wat tref je dan aan?
Mijn nieuwe aanwinst waar ik zo hartstikke blij mee was, de porites, ligt op zijn rug op de bodem, zijn stand-steen naar boven gericht.
In die steen blijkt een holletje aanwezig zijn.
Vanuit dat holletje kijkt de rotsdraak mij triomfantelijk aan.:biggrin:
Woah! Mijn arme kokerwormpjes.
Snel de handen uit de mouwen om de porites weer rechtop op zijn oorspronkelijke plaats te zetten.
Maar dan blijkt dat de rotsdraak niet van plan is om haar nieuw veroverde grot te verlaten.
Schudden met het koraal leidt tot niets, en geduldig wachten werkt ook niet.
Even boven water houden evenmin.
De rots in de buurt van een ander grotje houden geeft haar gelukkig voldoende vertrouwen om haar nieuwe woonplaats te verlaten en de oversteek te wagen.
Het koraal stabiel neerzetten blijkt een hachelijke onderneming, een beetje wiebelige plek vind ik uiteindelijk.
Een kokerwormpje gluurt naar buiten, een hele opluchting.
Maar dan;
de rotsdraak doet een aanval,
ze wurmt zich onder het koraal,
hup haar nieuwe grotje weer in,
en hopla,
daar gaat het koraal weer naar beneden.
De dader is op heterdaad betrapt, de boef!
Een klein stukje extra steen leidt tot stabiliteit, bovendien blijft zo de opening van het grotje open en kan onze kleine draak naar binnen en naar buiten, want dat blijft ze toch willen.
De kokerwormpjes laten gelukkig hun kleuren weer zien, eind goed, al goed.
Bijlagen
Laatst bewerkt:
OP
OP
annetje
OZ Medewerker
Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.
Poeh poeh, wat kan een mens toch druk zijn met 250 liter water.
Ik denk dat Max en zijn bewoners een zucht van verlichting slaken als ik op zondag weer voor een paar dagen verdwijn. Effe niets, zullen ze denken.
Week 20 alweer.
Druk maakte ik me om het wel en wee van mijn nieuwe aanwinsten, met name de prachtige kokerwormen. Zaten er wel voldoende lekkernijtjes naar hun gading in de zilte stromen?
De viltkokerworm had zich inmiddels van me afgekeerd.
Ik had haar met haar gezicht naar de voorruit geplaatst,
maar dat uitzicht beviel haar kennelijk in het geheel niet.
Halsstarrig keek ze naar achteren.
Geen punt zo leek me, ik draai haar gewoon weer even naar voren,
dat ging nog zo gemakkelijk vorige week.
Tot mijn verbazing gaf ze geen krimp,
ze zat muurvast en hield voet bij stuk,
naar achteren kijken zou ze!
Tja, de inrichting heb je kennelijk niet helemaal in eigen hand.
We dwalen af, voldoende voedsel, daar ging het om.
Op dus naar MWS, de Catalaphyllia leefde nog, dus die ging mee op reis voor een gezondheidskuurtje.
Tom zag nog wel mogelijkheden voor de patiënt, ik ben razend benieuwd!
Met een prachtige groene fungia, ons eerste doopvontje en een liter plakton weer naar huis.
Een klein soeplepeltje plankton ging Max in, de rest in mijn nieuw, in der haast aangelegde plankton kwekerij. Ik heb een soort beginners-plankton meegekregen, in theorie is het eenvoudig. Beetje licht, iets boven de 20 graden, een klein luchtpompje en dat is het hele recept. Tja.
Nog even gevraagd naar mijn enigszins instortende KH van de laatste paar weken (gisteren 6). Heeft te maken met de nog jonge bak. Het is normaal dat hij in het begin zo stabiel was en nu dalende is, mede door het verbruik van calcium.
Ik hoef echter niet meteen kalkreactoren of doseerpompen aan te schaffen, het schijnt van zelf goed te komen.
Gewoon handmatig de KH blijven verhogen voorlopig.
Poeh poeh, wat kan een mens toch druk zijn met 250 liter water.
Ik denk dat Max en zijn bewoners een zucht van verlichting slaken als ik op zondag weer voor een paar dagen verdwijn. Effe niets, zullen ze denken.
Week 20 alweer.
Druk maakte ik me om het wel en wee van mijn nieuwe aanwinsten, met name de prachtige kokerwormen. Zaten er wel voldoende lekkernijtjes naar hun gading in de zilte stromen?
De viltkokerworm had zich inmiddels van me afgekeerd.
Ik had haar met haar gezicht naar de voorruit geplaatst,
maar dat uitzicht beviel haar kennelijk in het geheel niet.
Halsstarrig keek ze naar achteren.
Geen punt zo leek me, ik draai haar gewoon weer even naar voren,
dat ging nog zo gemakkelijk vorige week.
Tot mijn verbazing gaf ze geen krimp,
ze zat muurvast en hield voet bij stuk,
naar achteren kijken zou ze!
Tja, de inrichting heb je kennelijk niet helemaal in eigen hand.
We dwalen af, voldoende voedsel, daar ging het om.
Op dus naar MWS, de Catalaphyllia leefde nog, dus die ging mee op reis voor een gezondheidskuurtje.
Tom zag nog wel mogelijkheden voor de patiënt, ik ben razend benieuwd!
Met een prachtige groene fungia, ons eerste doopvontje en een liter plakton weer naar huis.
Een klein soeplepeltje plankton ging Max in, de rest in mijn nieuw, in der haast aangelegde plankton kwekerij. Ik heb een soort beginners-plankton meegekregen, in theorie is het eenvoudig. Beetje licht, iets boven de 20 graden, een klein luchtpompje en dat is het hele recept. Tja.
Nog even gevraagd naar mijn enigszins instortende KH van de laatste paar weken (gisteren 6). Heeft te maken met de nog jonge bak. Het is normaal dat hij in het begin zo stabiel was en nu dalende is, mede door het verbruik van calcium.
Ik hoef echter niet meteen kalkreactoren of doseerpompen aan te schaffen, het schijnt van zelf goed te komen.
Gewoon handmatig de KH blijven verhogen voorlopig.
Bijlagen
OP
OP
annetje
OZ Medewerker
Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.
Tot nu toe heb ik nog niet geschreven over de twee poetsgarnaaltjes.
Ik werd weerhouden door het verdwijnen van de kleinste van deze twee ukkepukken.
Het lichaam had ik ook al gevonden, in de fungia nog wel.
Tja, dat krijg je als je alleen maar met licht voert, het eerste beste beestje dat in alle onschuld langs komt wandelen wordt gelijk gegrepen.
Het overwennen hebben we vorige week heel zorgvuldig proberen uit te voeren, de horror stories van garnalen die dood waren voor ze de bodem hadden bereikt in gedachten.
Maar toch, toen de kleinste van de twee als eerste het ruime sop mocht verkennen zagen we tot onze afschuw hoe zijn kleine lichaampje (hij is nauwelijks 2 cm lang) willoos door de stroming werd mee gevoerd.
Go with the flow is niet altijd een goed idee.
Bij de lancering van de wat grotere hebben we de pompen maar even uitgezet, en dit exemplaar zagen we statig naar de bodem zwemmen en een rustige touch down maken.
De volgende dag was genieten, deze kleine wezentjes zijn doorzichtig, het is ongelooflijk wat een pracht; transparantie met fantasierijke opdruk.
Maar een week later was klein duimpje dus weg, lichte verslagenheid overheerste, vandaar dit ‘Writers Block’.
Maar jullie raden het al, wie kwamen er vanochtend gebroederlijk vanachter een steen vandaan?
Jansen en Jansen!:biggrin:
De eerste foto laat de grootste van de twee zien. Op de tweede foto zie je dit diertje een koraal eens lekker achter de oren kriebelen (en wassen naar ik aanneem). Op de derde foto zie je klein duimpje zijn nieuwe wereld verkennen.
Tot nu toe heb ik nog niet geschreven over de twee poetsgarnaaltjes.
Ik werd weerhouden door het verdwijnen van de kleinste van deze twee ukkepukken.
Het lichaam had ik ook al gevonden, in de fungia nog wel.
Tja, dat krijg je als je alleen maar met licht voert, het eerste beste beestje dat in alle onschuld langs komt wandelen wordt gelijk gegrepen.
Het overwennen hebben we vorige week heel zorgvuldig proberen uit te voeren, de horror stories van garnalen die dood waren voor ze de bodem hadden bereikt in gedachten.
Maar toch, toen de kleinste van de twee als eerste het ruime sop mocht verkennen zagen we tot onze afschuw hoe zijn kleine lichaampje (hij is nauwelijks 2 cm lang) willoos door de stroming werd mee gevoerd.
Go with the flow is niet altijd een goed idee.
Bij de lancering van de wat grotere hebben we de pompen maar even uitgezet, en dit exemplaar zagen we statig naar de bodem zwemmen en een rustige touch down maken.
De volgende dag was genieten, deze kleine wezentjes zijn doorzichtig, het is ongelooflijk wat een pracht; transparantie met fantasierijke opdruk.
Maar een week later was klein duimpje dus weg, lichte verslagenheid overheerste, vandaar dit ‘Writers Block’.
Maar jullie raden het al, wie kwamen er vanochtend gebroederlijk vanachter een steen vandaan?
Jansen en Jansen!:biggrin:
De eerste foto laat de grootste van de twee zien. Op de tweede foto zie je dit diertje een koraal eens lekker achter de oren kriebelen (en wassen naar ik aanneem). Op de derde foto zie je klein duimpje zijn nieuwe wereld verkennen.
Bijlagen
Laatst bewerkt:
MarjanH
it's a way of life...
Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.
Prachtige diertjes Annetje!
Ik heb me vorige week in een winkel een uur lang vergaapt aan deze garnaaltjes die daar leefden in een symbiose-anemoon.
Toen ik ervan overtuigd was dat dit diertje ook weleens in mijn nano zou kunnen (ik dacht ze blijven klein en ik heb geen vissen die hen kunnen aanvallen en als prooi kunnen aanzien) en ik er vragen over begon te stellen, werd mij dat echter afgeraden als ik geen symbiose-anemoon erbij zou plaatsen.
De winkelier vertelde namelijk dat de garnaaltjes dan op zoek zouden gaan naar een andere symbiosepartner in de vorm van een sterk netelend koraal, maar dat zij daarbij vervolgens de niet-natuurlijke symbiosepartner zouden kunnen beschadigen. Zij zouden er namelijk dan hapjes uit nemen??
Weet jij hier iets meer over? Ik kan er op internet weinig over vinden of dat waar is namelijk en ik vermoed zelf dat de winkelier hier mis zat met zijn informatie.
Prachtige diertjes Annetje
!Ik heb me vorige week in een winkel een uur lang vergaapt aan deze garnaaltjes die daar leefden in een symbiose-anemoon.
Toen ik ervan overtuigd was dat dit diertje ook weleens in mijn nano zou kunnen (ik dacht ze blijven klein en ik heb geen vissen die hen kunnen aanvallen en als prooi kunnen aanzien) en ik er vragen over begon te stellen, werd mij dat echter afgeraden als ik geen symbiose-anemoon erbij zou plaatsen.
De winkelier vertelde namelijk dat de garnaaltjes dan op zoek zouden gaan naar een andere symbiosepartner in de vorm van een sterk netelend koraal, maar dat zij daarbij vervolgens de niet-natuurlijke symbiosepartner zouden kunnen beschadigen. Zij zouden er namelijk dan hapjes uit nemen??
Weet jij hier iets meer over? Ik kan er op internet weinig over vinden of dat waar is namelijk en ik vermoed zelf dat de winkelier hier mis zat met zijn informatie.
vincentflorquin
Senior Forumlid
Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.
Hoi Annetje,
Ik vind je dagboek een plezier om te lezen...zo mooi geschreven
Grts
Vincent
Hoi Annetje,
Ik vind je dagboek een plezier om te lezen...zo mooi geschreven
Grts
Vincent
OP
OP
annetje
OZ Medewerker
Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.
@ Hoi Luc, leuk weer van je te horen.
Dank voor je reflectie, ik moest er echt om grinniken.
Ik zal mijn best doen om nog wat slaapmutsjes voor je te schrijven._mail
@ Hai Marjan, ja wat een schitterende diertjes hè.
In “The 101 best Marine Invertebrates”door Scott W. Michael lees ik dat dit garnaaltje inderdaad een anemoon nodig heeft om in het wild te kunnen overleven. Als je in je bakje goed voor je anemoon zorgt komt het met dit kleine kereltje wel goed. Ze worden maximaal 2,5 cm groot. Daarmee is hun grootste zorg dat ze niet opgegeten worden door vissen in wiens bek ze passen, vandaar de bescherming door de anemoon. Ze leven van voedselrestanten en van het eiwitrijke slijm dat de anemoon afscheid.
In een bak zoals Max leven geen rovers, de beschutting van een anemoon hebben ze dan ook niet strikt nodig. Tot nu toe heb ik gezien dat ze in de micromussia (foto 2) wat rondscharrelen en dat het koraal zich wel wat sluit. Je ziet het garnaaltje echt actief in de zo ontstane spleetjes kriebelen. Anders kunnen ze ook niet goed poetsen hè. Eentje heb ik een hele dag op de blauwe oren bezig gezien met een korrel zand in zijn schaartje. De oren gaven echt geen krimp, alsof ze geen weet hadden van zijn lichtvoetige aanwezigheid. horsie
Als het licht uit gaat dan verlaten ze de veilige omgeving van het koraal en gaan ze eten zoeken.
Eerlijk gezegd geloof ik niet dat ze in staat zijn om koralen te beschadigen, met die schaartjes kunnen ze nog geen deukje in een pakje boter slaan.rofl
@ Hé Vincent, zo lezen we elkaars dagboek!-koffie
@ Hoi Luc, leuk weer van je te horen.
Dank voor je reflectie, ik moest er echt om grinniken.
Ik zal mijn best doen om nog wat slaapmutsjes voor je te schrijven._mail
@ Hai Marjan, ja wat een schitterende diertjes hè.
In “The 101 best Marine Invertebrates”door Scott W. Michael lees ik dat dit garnaaltje inderdaad een anemoon nodig heeft om in het wild te kunnen overleven. Als je in je bakje goed voor je anemoon zorgt komt het met dit kleine kereltje wel goed. Ze worden maximaal 2,5 cm groot. Daarmee is hun grootste zorg dat ze niet opgegeten worden door vissen in wiens bek ze passen, vandaar de bescherming door de anemoon. Ze leven van voedselrestanten en van het eiwitrijke slijm dat de anemoon afscheid.
In een bak zoals Max leven geen rovers, de beschutting van een anemoon hebben ze dan ook niet strikt nodig. Tot nu toe heb ik gezien dat ze in de micromussia (foto 2) wat rondscharrelen en dat het koraal zich wel wat sluit. Je ziet het garnaaltje echt actief in de zo ontstane spleetjes kriebelen. Anders kunnen ze ook niet goed poetsen hè. Eentje heb ik een hele dag op de blauwe oren bezig gezien met een korrel zand in zijn schaartje. De oren gaven echt geen krimp, alsof ze geen weet hadden van zijn lichtvoetige aanwezigheid. horsie
Als het licht uit gaat dan verlaten ze de veilige omgeving van het koraal en gaan ze eten zoeken.
Eerlijk gezegd geloof ik niet dat ze in staat zijn om koralen te beschadigen, met die schaartjes kunnen ze nog geen deukje in een pakje boter slaan.rofl
@ Hé Vincent, zo lezen we elkaars dagboek!-koffie
OP
OP
annetje
OZ Medewerker
Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.
Poppetje gezien, kastje weer dicht.
In de koralenbak lag een onopvallend koraal,
eigenlijk had het meer weg van een aardappel dan iets anders.
Iets waar je normaal gesproken zondermeer aan voorbij zou lopen.
Toch trok iets mijn aandacht, maar ik kon nauwelijks vatten wat het was dat mijn aandacht getrokken had.
Het leek wel of de aardappel knipoogde, een warme knipoog met helderblauwe wimpers.
Hoe dichter ik de aardappel benaderde om haar aan nadere inspectie te kunnen onderwerpen hoe saaier ze werd, gewoon een bruine aardappel, van blauwe wimpers geen spoor.
Echter toen ik afstand nam, stak zij allerlei gekleurde vlaggetjes naar buiten, alsof zij de overwinning op mij met vlaggenvertoon wilde vieren.
Een lonkende aardappel!
Dit wonderlijke juwelen doosje moest hoe dan ook mee naar Max,
kon ze mooi op de plaats van de Catalaphyllia liggen.
Thuis kon ik in alle rust ontdekken hoe deze toverbal goochelt.
Het hobbelige aspect dankt dit moederkoraal aan de vele kokerwormgangen die ze met haar mantel der liefde bedekt.
Elk gangentje eindigt in een opening die afgedekt wordt door een klein dekseltje.
Als een kokerwormpje naar buiten wil dan duwt hij met zijn beentjes het dekseltje naar buiten en zwaait in een razendsnel gebaar beide kleurrijke spiraalvormige armen naar boven.
En zo is dit hele koraal bedekt door een palet van kleuren, rood, oranje, wit, blauw, groen, maar ook combinaties van kleuren zijn zichtbaar.
Voor mij is dit kunst, echt waar, het is zo’n schitterend schakering van kleuren op die bruine ondergrond.
Poppetje gezien, kastje weer dicht.
In de koralenbak lag een onopvallend koraal,
eigenlijk had het meer weg van een aardappel dan iets anders.
Iets waar je normaal gesproken zondermeer aan voorbij zou lopen.
Toch trok iets mijn aandacht, maar ik kon nauwelijks vatten wat het was dat mijn aandacht getrokken had.
Het leek wel of de aardappel knipoogde, een warme knipoog met helderblauwe wimpers.
Hoe dichter ik de aardappel benaderde om haar aan nadere inspectie te kunnen onderwerpen hoe saaier ze werd, gewoon een bruine aardappel, van blauwe wimpers geen spoor.
Echter toen ik afstand nam, stak zij allerlei gekleurde vlaggetjes naar buiten, alsof zij de overwinning op mij met vlaggenvertoon wilde vieren.
Een lonkende aardappel!
Dit wonderlijke juwelen doosje moest hoe dan ook mee naar Max,
kon ze mooi op de plaats van de Catalaphyllia liggen.
Thuis kon ik in alle rust ontdekken hoe deze toverbal goochelt.
Het hobbelige aspect dankt dit moederkoraal aan de vele kokerwormgangen die ze met haar mantel der liefde bedekt.
Elk gangentje eindigt in een opening die afgedekt wordt door een klein dekseltje.
Als een kokerwormpje naar buiten wil dan duwt hij met zijn beentjes het dekseltje naar buiten en zwaait in een razendsnel gebaar beide kleurrijke spiraalvormige armen naar boven.
En zo is dit hele koraal bedekt door een palet van kleuren, rood, oranje, wit, blauw, groen, maar ook combinaties van kleuren zijn zichtbaar.
Voor mij is dit kunst, echt waar, het is zo’n schitterend schakering van kleuren op die bruine ondergrond.
Bijlagen
Laatst bewerkt:
TheDutchMan1993
Senior Forumlid
Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.
Mooi zeg dat koraaltje , hoe is het uw Stigmatura visje??
Mooi zeg dat koraaltje
, hoe is het uw Stigmatura visje??
OP
OP
annetje
OZ Medewerker
Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.
@ Hoi Bram of Daan,
Nou met mijn stigmatura gaat het prima, ze eet zich drie keer in de rondte.
Verder gedraagt ze zich als een bella donna. We genieten erg van haar! Ga zo weer even je dagboek lezen, kijken hoe het met die van jullie gaat.
@ Hoi Dominique,
Leuk hè, zo'n aardappel. :biggrin:
Dank voor je suggestie,
mocht ik ooit een andere baan nodig hebben kan ik altijd nog koralenhandelaar worden, of stripboeken schrijfster, of gewoon ...vissenhoedertje of...rofl
@ Hoi Bram of Daan,
Nou met mijn stigmatura gaat het prima, ze eet zich drie keer in de rondte.
Verder gedraagt ze zich als een bella donna. We genieten erg van haar! Ga zo weer even je dagboek lezen, kijken hoe het met die van jullie gaat.
@ Hoi Dominique,
Leuk hè, zo'n aardappel. :biggrin:
Dank voor je suggestie,
mocht ik ooit een andere baan nodig hebben kan ik altijd nog koralenhandelaar worden, of stripboeken schrijfster, of gewoon ...vissenhoedertje of...rofl
OP
OP
annetje
OZ Medewerker
Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.
Dakine Dennis,
Hartelijk dank voor je lovende woorden. action
De bak is inderdaad nog maar een kleutertje met zijn 21 weken maar er valt al zoveel te genieten.
Ik ga zo weer lekker boodschappen doen, in Putte, dus...wordt vervolgd.:biggrin:
Dakine Dennis,
Hartelijk dank voor je lovende woorden. action
De bak is inderdaad nog maar een kleutertje met zijn 21 weken maar er valt al zoveel te genieten.
Ik ga zo weer lekker boodschappen doen, in Putte, dus...wordt vervolgd.:biggrin: