En ook niet te vergeten deze meters werken op basis van geleidbaarheid. De eenheid voor geleidbaarheid is Siemens/cm, veelal micro of milliSiemens.
Puur water geleid niet. Dus TDS en microsiemens zullen dan 0 zijn.
Echter, een TDS meter telt dus niet het aantal opgeloste moleculen. Wat de eenheid ppm misschien wel doet vermoeden. Verschillende stoffen beïnvloeden de geleidbaarheid ook verschillend.
Dezelfde hoeveelheid silicaat heeft veel minder effect op de geleidbaarheid dan bijvoorbeeld een metaal-ion als Natrium.
Dus zoals Sjoerd al aangeeft, het maakt nogal uit wat er in het water zit. Niet alleen voor de gevolgen, maar ook hoe veel dat is.
TDS is microsiemens gedeeld door 1,56 in het allerlaagste bereik is een uS meter dus ~1,5 keer gevoeliger dan een TDS meter.
Als ik 1 uS meet (1/1,56 is een TDS van ~0,65) dan weet ik dat mijn DI hars verzadigd is en er al te veel silicaat in mijn osmosewater zal zitten.
Wat betreft de werking van jouw osmosetoestel:
146 ppm kraanwater is best hoog voor NLse begrippen. De afname van 146 -> 15 is ongeveer 90% wat je toestel verwijderd. Als je geen boosterpomp hebt, dan is dit normaal.
Eventueel kan je een spoel kraantje monteren over de flowreduceer. Dan kan je het membraan even een paar minuten spoelen voordat je osmosewater gaat produceren. Na enige tijd stil te hebben gestaan zal het eerste beetje osmosewater namelijk een hoge TDS hebben (TDS creep), met het spoelkraantje spoel je dat de afvoer in, i.p.v. je osmose vat.
Membraan zal dus waarschijnlijk niks mis mee zijn. Die laatste 17 ppm kan je verwijderen met DI hars.
Meetapparatuur heeft een meetbereik.
Meters gemaakt om kraan-/osmosewater te testen zijn daardoor niet geschikt voor zeewater. Die waarden liggen te ver uit elkaar (factor 1000) om het apparaat in beide situaties betrouwbaar te laten functioneren.
