Soms heb ik het idee, dat de maat is "hoe klein kan ik gaan met het knippen?".
Zo af en toe wordt toch blijk gegeven van het niet beheersen van de materie over de volle breedte. Kennelijk is stekkenproductie daar een voorbeeld van.
Waarschijnlijk is het begrip "escape size" onbekend. Het wordt vaak gebruikt in de marine biologie en heeft betrekking op het fenomeen dat afgebroken fragementen van een koraal een explosieve groei kunnen vertonen, dit in vergelijking met uitgegroeide exemplaren van dezelfde soort. Die toegenomen groeikracht bij beperkte omvang is ingegeven door de evolutie. Individuen die beter in staat waren te reageren op breuk door storm en/of bv vraatschade door papegaaivissen, hebben meer kans gehad om te overleven.
Natuurlijk is er ook een absolute ondergrens voor de omvang waarbij een fragment om nog levensvatbaar is, een minimaal benodigd aantal poliepen speelt daarbij een rol, maar zal van soort tot soort verschillen. Het zal misschien verbazen, maar opmerkelijk is dat die ondergrens, bij tal van koraalsoorten, zelfs beneden 1cm ligt.
Wellicht dat Tim, vanuit zijn expertise over deze materie, nog veel meer kan vertellen.
Door de een wordt het aanbieden van een stek gezien als een noodzakelijk kwaad, omdat het koraal uit de bak groeit of onder het eigengewicht is bezweken en van het rif is gestort. Voor anderen speelt er vaak iets heel anders. Als men nl. begaan is met het behoud van de natuurlijke riffen en daaraan een maximale bijdrage wil leveren, dan kan dat door de noodzaak van wildkap te verkleinen. Een manier daarvoor is het verspreiden van een zo groot mogelijk aantal levensvatbare stekken. Dit wordt bereikt door te kiezen voor een beperkt stekformaat en niet door het verdelen van een enkele uitgegroeide takken, louter "omdat ze niet meer in de bak passen". Qua aantallen gaat het laatste natuurlijk geen zoden aan de dijk zetten.
De inzichten zijn wat dat betreft wel wat veranderd en er mag gerust afscheid genomen worden van de vastgeroeste gedachte dat stekken zo groot mogelijk moeten worden aangeboden.
Naast het verkleinen van de noodzaak van wildkap heeft het winnen stekken van een beperkte omvang ook nog het voordeel dat moederdieren juist mooi in vorm blijven. Er wordt immers niet achterover leunend op de bak gewacht tot men grote delen weg MOET nemen. Uit proportie gegroeide koralen krijgen binnenin te weinig licht en dat levert niets anders dan dode takken in het centrum. Naar mijn mening geen fraai gezicht. Helaas lost ook de door velen geroemde exelente spreiding van T5 dit lichttekort niet op.
Vanzelfsprekend kan iedereen die stekt er voor kiezen om stekken ver uit te laten groeien voor ze worden aangeboden. Helaas heeft niet iedereen huisgenoten die er mee akkoord gaat dat de huiskamer vol komt te staan met allerhande bakken. Voor het volledig uitgroeien ontbreekt vaak de ruimte, terwijl de volgende serie al staat te wachten. is dat erg? Volgens mij niet, want zeg nu zelf: is het nu juist niet de charme van onze hobby om zelf een interessant koraal uit te laten groeien tot een topstuk? De kans op succes is zeker
niet gerelateerd aan de omvang van de stek. Kan een klein koraal niet in leven worden gehouden? Dan was dat met een groot stuk ook niet gelukt...
Wellicht lukt het om op basis van bovenstaande de nuance te vinden bij het aanschouwen van een ander formaat stek dan men vaak, vanuit gemakzucht, zelf zou aanbieden.
Happy reefing!
