annetje
OZ Medewerker
Re: ‘mijn lange afstandsrelatie met Max’.
Een hachelijke tocht met een wonderbaarlijke afloop!
Over hoe Nemo op slag mijn onvergetelijke held werd.
Gisteren kwam ik dus met zes nieuwe vischjes thuis.
En zonder dat ik het wist is dat achteraf gezien een hachelijk avontuur geweest.
Zalig zijn de onwetenden.
Mijn bezoekjes aan Putte lopen altijd enigszins uit de hand.
Ik vergeet de tijd, heerlijke kopjes koffie en leerzame gesprekken.
Dit keer over de transportzakken.
Je hebt enkele, dubbele en driedubbele.
Ruim een etmaal,
kunnen de vischjes in deze plastic zakken doorkomen.
Met gemak.
Achteraf gezien vraag je je af of toeval was dat we daar over spraken.
Enfin, toen nog 1.5 uur in de auto.
Thuis viel me, bij het uit de auto halen van de doos op,
dat die een beetje nat was aan de onderzijde.
Maar ja, had ik die niet eerst in de sneeuw gezet om het portier te openen?
Binnen toch even snel gecontroleerd, zo op het oog leken alle zakken gevuld.
Eerst de honden uitgelaten.:biggrin:
Eenmaal weer thuis met de honden viel me echter een plasje rondom de doos op.
Hmmm, vreemd.
Enige onrust maakte zich van mij meester, snel de zakken er uit gehaald.
En tot mijn afschuw was de zesde zak plat en bijna leeg.


Woah!
In het kleine restantje water zwom een heeeel klein anemoon vischje.
Hij maakte fiere waggel-beweginkjes,
alsof hij het doodgewoon vond,
zo’n klein waterplasje.
Als een haas heb ik water bijgevuld,
speels hapte hij naar de bubbeltjes.
Even later ging hij de wijde wereld in,
alsof er niets,
maar dan ook helemaal niets,
gebeurd was.
Held!byby
Een hachelijke tocht met een wonderbaarlijke afloop!
Over hoe Nemo op slag mijn onvergetelijke held werd.
Gisteren kwam ik dus met zes nieuwe vischjes thuis.
En zonder dat ik het wist is dat achteraf gezien een hachelijk avontuur geweest.
Zalig zijn de onwetenden.
Mijn bezoekjes aan Putte lopen altijd enigszins uit de hand.
Ik vergeet de tijd, heerlijke kopjes koffie en leerzame gesprekken.
Dit keer over de transportzakken.
Je hebt enkele, dubbele en driedubbele.
Ruim een etmaal,
kunnen de vischjes in deze plastic zakken doorkomen.
Met gemak.
Achteraf gezien vraag je je af of toeval was dat we daar over spraken.
Enfin, toen nog 1.5 uur in de auto.
Thuis viel me, bij het uit de auto halen van de doos op,
dat die een beetje nat was aan de onderzijde.
Maar ja, had ik die niet eerst in de sneeuw gezet om het portier te openen?
Binnen toch even snel gecontroleerd, zo op het oog leken alle zakken gevuld.
Eerst de honden uitgelaten.:biggrin:
Eenmaal weer thuis met de honden viel me echter een plasje rondom de doos op.
Hmmm, vreemd.
Enige onrust maakte zich van mij meester, snel de zakken er uit gehaald.
En tot mijn afschuw was de zesde zak plat en bijna leeg.
Woah!
In het kleine restantje water zwom een heeeel klein anemoon vischje.
Hij maakte fiere waggel-beweginkjes,
alsof hij het doodgewoon vond,
zo’n klein waterplasje.
Als een haas heb ik water bijgevuld,
speels hapte hij naar de bubbeltjes.
Even later ging hij de wijde wereld in,
alsof er niets,
maar dan ook helemaal niets,
gebeurd was.
Held!byby